ترجمه و تنظیم: سید محمد رضا ناجیان
این مقاله به بررسی تاریخچه مهندسی بادی می پردازد. برای بررسی این موضوع از 5 دوره مختلف استفاده شده است: دوره سنتی (تا سال1750)، دوره تجربی (1900-1750)، دوره استقرار(1960-
1900)، دوره رشد(1980-1960) و دوره نوین(1980 تا کنون). تعیین این دوره ها به صورت اختیاری است و به عنوان تقسیم بندی مبنا نمی باشد. در دوره سنتی سبک ساختمانها برای مقابله با شرایط بادی غالب از طریق تجربه و گسترش سنتها شکل گرفته است. اشکال دایره ای در این دوره از اهمیت ویژهای برخوردار بودند. سبکها به طور اجتناب ناپذیری مطابق سنتهای محلی، از منطقهای به منطقه دیگر تغییر میکردند. به مرور ساختمانها به صورت چند ضلعی و در نهایت مخروطی درآمدند که در معرض بارهای بادی بسیار کمتری قرار دارند.
دوره تجربی که برخی از نویسندگان ظهور این دوره را با آغاز تولید آهن در دهکده کولیروکدل در شراپشایر بریتانیا، جایی که آهنگران آن نواحی بیش از پیش در هنر خود شهامت به خرج دادند و آن را در ساخت اولین پل آهنی بر روی رودخانهی سورن به کار بستند نسبت میدهند. پیشرفتها و توسعه صنعتی مناطق مختلف از طریق سامانه های جادهای و ریلی منجر به توسعه اقتصادی عمدهای در اروپا شد. و در این فضا بود که اثر بارهای بادی بر سامانهی حمل و نقل عمومی نیز مشخص گردید.
دورهی استقرار نیز با تولد سه ابزار اصلی مهندسی بادی: توسعه تونل های بادی، توسعه شیوه نامه ها( کدهای کاری)، و اندازه گیری مقیاس کامل بارهای بادی وارد به سازه ها آغاز شد.